Objawy zakażenia mięczakiem zakaźnym

Do chorób wywoływanych przez wirusa z grupy ospy (Pokswirusy) należy mięczak zakaźny – choroba błon śluzowych i skóry. Najbardziej narażone na zakażenie są osoby z obniżoną odpornością, dzieci do lat 5 oraz osoby aktywne seksualnie.

Czas wylęgania choroby i jej pierwsze symptomy

Rozbieżność pojawienia się pierwszych oznak zarażenia wirusem jest duża, bo wynosi od tygodnia do sześciu miesięcy – średnio około dwóch, trzech miesięcy. Najpierw pojawia się pojedyncza grudka wielkości główki od szpilki. Może mieć kolor perłowoszary, żółty, a czasem cielisty. Z czasem zmiana się powiększa, by po kilku tygodniach urosnąć do rozmiaru 3-5 mm. Rzadko, ale zdarza się, że zmiany mogą urosnąć nawet do 1,5 cm średnicy. Guzki występują zwykle pojedynczo, ale zdarza się także, że pojawiają się w większych skupiskach.

Miejsca występowania mięczaka zakaźnego

Małe, pojedyncze, wypukłe, owalne grudki z charakterystycznym zagłębieniem w środku, zlokalizowane są u dorosłych zwykle w obrębie pachwin i narządów płciowych: u mężczyzn na skórze członka, u kobiet na wzgórku łonowym oraz w okolicy ud i owłosionej części warg sromowych. Mogą również występować w szparze międzypośladkowej, w pachwinach czy na błonach śluzowych narządów płciowych.

U zakażonych dzieci mięczak jest zlokalizowany głównie na twarzy, kończynach czy klatce piersiowej, choć u 10-50% wykwity obecne są także w okolicy narządów płciowych. Zmiany rzadko występują na stopach i dłoniach.

Osoby nie mające zaburzeń odporności mogą mieć na skórze od kilku do kilkudziesięciu zmian, podczas gdy osoby o obniżonej odporności są narażone na występowanie zmian w liczbie dochodzącej nawet do kilkuset.

Leczenie mięczaka zakaźnego

Nieleczone zmiany mogą zniknąć po około 2-4 miesiącach, zalecane jest jednak ich usuwanie poprzez łyżeczkowanie, krioterapię, elektrokoagulację, użycie lasera lub nakłucie i wyciśnięcie zawartości guzka. W przypadku wystąpienia wtórnego zakażenia, konieczne jest podanie antybiotyków.