Mięczak zakaźny a nosiciele wirusa HIV i chorzy na AIDS

Osoby będące nosicielami wirusa HIV lub chore na AIDS, z racji swojej choroby, są o wiele bardziej narażone na ryzyko zarażenia wirusem mięczaka zakaźnego (molluscum contagiosum).

Rozpoznanie mięczaka zakaźnego

U nosicieli wirusa HIV lub chorych na AIDS guzki, charakterystyczne objawy wirusa mięczaka, zlokalizowane są przede wszystkim na twarzy, karku, szyi, klatce piersiowej, w okolicy pach i pachwin. Pojedyncze guzki, u osób niemających zaburzeń natury immunologicznej, osiągają rozmiar średnio do kilku milimetrów średnicy. U osób borykających się wirusem HIV, bądź chorych na AIDS, wykwity przybierają rozmiar średnio od jednego do dwóch centymetrów średnicy, jest ich także o wiele więcej – zwykle około 100.

Leczenie mięczaka u nosicieli wirusa HIV lub chorych na AIDS

Leczenie mięczaka zakaźnego u nosicieli wirusa HIV lub chorych na AIDS z reguły przebiega bardzo ciężko. Ma to związek – przede wszystkim – ze znacznie obniżoną zdolnością organizmu do wytwarzania stanu zapalnego u tych szczególnych pacjentów. Organizm „nie rozpoznaje” ataku wirusa i nie wytwarza w stosunku do niego przeciwciał. Ponadto w przypadku chorych na AIDS i nosicieli wirusa HIV już niewielki uraz skóry jest wystarczający do rozsiewania zmian i tworzenia się kolejnych guzków. Dlatego też osoby, u których stwierdza się mięczaka zakaźnego, muszą zrezygnować z golenia, ponieważ może ono być przyczyną powstawania kolejnych grudek, charakterystycznych dla mięczaka zakaźnego.

Problem z diagnozą mięczaka zakaźnego

U nosicieli wirusa HIV lub chorych na AIDS, u których występują duże grudki, wielkości 1-2 centymetrów, często są one mylnie diagnozowane jako rak kolczystokomórkowy lub ulegający regresji rogowiak kolczystokomórkowy. Jeżeli jednak dojdzie do rozpoznania mięczaka zakaźnego i zmiany kwalifikują się do usunięcia, należy je wymrażać za pomocą ciekłego azotu (krioterapia).